Er is vaak een bijzonder moment tijdens een marmabehandeling. Meestal ergens halverwege. Iemand ligt ontspannen op de tafel, de adem is rustiger geworden en het hoofd, dat bij binnenkomst misschien nog alle kanten op ging, wordt langzaam wat stiller. Dan werk ik bijvoorbeeld op een punt in het buikgebied. Soms begeleid ik iemand daarbij in de ademhaling, soms vraag ik om de buikspieren heel even aan te spannen en daarna weer los te laten. En soms verandert er dan ineens iets.
Iemand moet onverwacht hard lachen. Of er komen tranen. Laatst kreeg iemand tijdens de behandeling ineens een hele diepe hoest. Zo’n hoest die iemand zelf verrast. Alsof het lichaam ineens ruimte maakt voor iets dat vastzat. De reactie erna is vaak hetzelfde: “Wat gebeurde daar nou?”
Ik snap die vraag heel goed. We zijn gewend om spanning vooral mentaal te bekijken. We willen begrijpen waarom we ons voelen zoals we ons voelen. We willen het kunnen verklaren, plaatsen en het liefst ook meteen oplossen. Maar tegelijkertijd weten we allemaal dat stress niet alleen in je hoofd zit.
Je voelt het in je schouders wanneer ze nooit helemaal zakken. In je kaken wanneer je merkt dat je ze de hele dag op elkaar klemt. In je buik wanneer je eigenlijk niets bijzonders hebt gegeten, maar hij toch onrustig blijft. Of in je ademhaling, wanneer je eindelijk op de bank zit maar je lichaam nog steeds niet lijkt te begrijpen dat de dag voorbij is.
Tijdens de marmabehandeling gaan we samen luisteren naar wat het lichaam je wil vertellen. En dat doen we door te voelen. Daar aandacht te geven. Ik nodig het lichaam eigenlijk uit om te laten merken wat het misschien al langere tijd vasthoudt. Dat doe ik door heel rustig toe te werken naar de plekken. We laten het lichaam eerst ontspannen en veilig voelen. Ik werk dan samen met de energiestroom en het lichaam, om voldoende basis van veiligheid en liefde te verzamelen om ook de wat meer moeilijke of zware plekken te behandelen. Want op deze manier gaan we niet in strijdlust de diepte in, maar juist in vertrouwen en zachtheid.
Sommige marmapunten voelen dan bijna als een schakelaar. Niet omdat je er even op drukt en alles ineens opgelost is, maar omdat er ruimte ontstaat. De marmapunten lijken als het ware een opening te geven in de drukke wegen van het lichaam. Er komt weer beweging. En wanneer die stroom weer op gang komt, gebeurt er vaak iets moois. Er lijkt iets te smelten: soms verdriet, soms spanning, soms ongemak of boosheid. Mensen voelen de emotie en zeggen dan bijna altijd: “Maar dit voelt anders.”
Het is vaak minder groot dan het vooraf lijkt. Wanneer je er eenmaal bij kunt blijven, blijkt het ineens goed te dragen.
Dat is niet iets wat ik doe of oproep. Het is iets wat soms heel natuurlijk ontstaat wanneer het lichaam zich veilig genoeg voelt. Ik ga tijdens een behandeling niet op zoek naar emoties en er hoeft ook niets te gebeuren. Maar ik zie wel dat het lichaam soms meer vertelt zodra iemand veilig genoeg is om niet meer alles te hoeven controleren. Waar woorden soms blijven hangen, kan het lichaam al lang laten zien dat er spanning zit. Niet omdat er iets mis is, maar omdat het lichaam blijkbaar al een tijd hard aan het werk is geweest.
Dat kan best intens zijn. Sommige mensen voelen zich na een behandeling wat gevoeliger, emotioneler, of heel erg moe. Alsof er vanbinnen iets opnieuw aan het ordenen is. Daarom vind ik het belangrijk dat er na afloop ruimte is om rustig terug te komen. Om water te drinken, even te bewegen, te delen wat er gevoeld werd of juist gewoon stil te zijn. Je hoeft niet direct weer door naar de volgende afspraak alsof er niets gebeurd is.
Maar vaak ontstaat er ook iets heel moois. Niet de energie van doorgaan op koffie, wilskracht en een overvolle agenda. Maar een rustigere, helderdere energie. Alsof iemand weer wat meer ruimte krijgt in zichzelf. Mensen zeggen dan bijvoorbeeld dat ze zich zachter én sterker voelen, dat ze weer kunnen ademen of dat er eindelijk weer iets stroomt.
En dat is misschien wel wat ik zo mooi vind aan marma. Het vraagt niet om harder werken, om alles analyseren of om nóg beter je best doen. Het nodigt je uit om te luisteren naar wat jouw lichaam al die tijd misschien al probeerde te vertellen. En soms begint er precies daar weer iets te bewegen.
